Pielgrzymki Stanowe

 

Pielgrzymki stanowe do Matki Bożej Piekarskiej:

 

Mężczyzn i Młodzieńców

ostatnia niedziela maja

 

Kobiet i Dziewcząt oraz osób konsekrowanych

niedziela po Uroczystości Wniebowzięcia NMP

 

Program ramowy pielgrzymek: 

 

 8.00 - godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP i różaniec (kalwaria)

  9.30 - powitanie Księży Biskupów w Bazylice, litania do MB Piekarskiej

- procesja z Obrazem MB na Kalwarię

10.30 - Msza na Wzgórzu Kalwaryjskim

13.45 - godzina młodzieżowa na Wzgórzu Kalwaryjskim

15.00 - nabożeństwo Maryjne na Kalwarii

16.00 - procesja do Bazyliki i zakończenie pielgrzymki

 

 

 

 

Krótka historia

Pierwsza pielgrzymka stanowa odbyła się jeszcze przed II Wojną Światową. Do Maryi Piekarskiej przybyły wówczas kobiety. Nie był to jednak żaden ewenement, gdyż w kobiecej pobożności pielgrzymowanie zdaje się być rzeczą dość oczywistą i naturalną. Fenomenem stały się jednak pielgrzymki świata męskiego, które począwszy od roku 1947 stały się specyficzną i niepowtarzalną tradycją Duchowej Stolicy Śląska. 


W okresie represji stalinowskich (1945-1956), sanktuarium piekarskie stało się najważniejszą amboną w diecezji. Z niej padały zdecydowane postulaty pod adresem władz, które pilnie nasłuchiwały, co powie biskup i zaproszony główny kaznodzieja, którym przez kilkanaście lat był metropolita krakowski, kard. Karol Wojtyła (1965-1978).


Wskazuje się, że 1949 rok stanowił wyraźną cezurę w dziejach pielgrzymki piekarskiej. Od tego czasu władze zaczęły używać represji administracyjnych, aby ograniczyć liczbę osób uczestniczących w piekarskich uroczystościach. Był to jednocześnie rok przełomowy dla całego Kościoła w Polsce. Po rozprawieniu się z podziemiem niepodległościowym władze przystąpiły do rozprawy z Kościołem. W 1956 roku doszło do przełomu. Powrót biskupów do Katowic zapoczątkował odrodzenie pielgrzymek.

 

Pielgrzymki piekarskie stały się także okazją do podjęcia debaty społecznej, gdyż stąd kierowane były słowa o najboleśniejszych i najtrudniejszych kwestiach dotyczących praw robotniczych oraz relacji Państwo-Kościół. Robotnicy nie zabierali w niej bezpośrednio głosu, ale ich obecność i aplauz, z jakim przyjmowali każde słowo padające z ust biskupa Bednorza i kard. Wojtyły świadczyły, że w tej debacie aktywnie uczestniczą. Pielgrzymi słyszeli i w pełni identyfikowali się z oceną sytuacji religijnej i społecznej. W kazaniach piekarskich przewijały się najważniejsze dla Kościoła na Śląsku problemy: prawo do nauki religii i obecności znaku krzyża w miejscach publicznych, prawo do budowy miejsc kultu, prawo do zachowania świętości niedzieli. Pielgrzymki spełniały również niebagatelną rolę integracyjną. Na piekarskim wzgórzu obok siebie stali Ślązacy i przybysze z różnych stron Polski lub repatrianci ze Wschodu, pielgrzymi z Górnego Śląska, Śląska Cieszyńskiego oraz Opolskiego, jak i mieszkańcy Zagłębia Dąbrowskiego.


Diecezja katowicka należała do najbardziej uprzemysłowionych i zurbanizowanych regionów Polski. Zdecydowana większość ludności zatrudniona była w przemyśle. Rzutowało to na model duszpasterstwa w diecezji, które było głęboko związane z ludźmi pracy – robotnikami. Problemy nurtujące to środowisko znajdowały zawsze oddźwięk w nauczaniu biskupów i kapłanów. Biskup Bednorz, zwany „biskupem robotników”, wielokrotnie zabierał głos w sprawie duszpasterstwa robotników oraz wypowiadał się i stawał w ich obronie. Piekary Śląskie ze swą pielgrzymką mężów i młodzieńców, stały się miejscem, gdzie domagano się poszanowania praw ludzkich, społecznych i religijnych. Duszpasterze popierali rozwój społeczny swoich parafian - robotników, zachęcając ich do podnoszenia wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, popierając podejmowanie akcji społecznych korzystnych dla wspólnoty parafialnej, a także kontynuowali i pogłębiali chlubną tradycję powiązania duszpasterstwa śląskiego z robotnikami.

 

Po objęciu rządów w diecezji przez biskupa Damiana Zimonia pielgrzymka piekarska w niczym nie straciła na znaczeniu. Wręcz przeciwnie – w Polsce bardzo uważnie słuchano głosu nowego biskupa katowickiego, który tradycyjnie sporo miejsca w swoim słowie wstępnym, przygotowanym dla pielgrzymów, poświęcał sprawom społecznym. Po 1989 roku pojawiły się głosy, że pielgrzymka piekarska nie utrzyma się w dotychczasowej formule. Według prowadzonych statystyk nie zauważa się wyraźnego spadku liczby uczestników pielgrzymki, których rokrocznie przybywa od 70 – 100 tysięcy. Sam biskup katowicki, jak i zaproszeni kaznodzieje, dostrzegając znaki czasu, inaczej stawiają akcenty w swoich przemówieniach. W kazaniach można znaleźć więcej nauczania moralnego punktującego mankamenty społeczeństwa konsumpcyjnego. Więcej jest apeli o solidarność międzyludzką, potrzebę niesienia pomocy ludziom dotkniętymi zmianami społecznymi, ustrojowymi i gospodarczymi oraz ludziom wyrzuconych na margines społeczeństwa.


Pięknym zwyczajem podczas majowej pielgrzymki stało się powierzanie przewodniczenia Mszy świętej na Wzgórzu kalwaryjskim metropolicie krakowskiemu. Jest to swoiste podziękowanie za wkład, jaki dla piekarskiej pielgrzymki wniósł swoim nauczaniem św. Jan Paweł II. Już trzech następców kard. Karola Wojtyły spotkało się ze światem męskim w Piekarach: kard. Franciszek Macharski, kard. Stanisław Dziwisz oraz abp Marek Jedraszewski.

 

Kaznodzieje na pielgrzymce piekarskiej:

 

1984

abp Henryk Gulbinowicz z Wrocławia

 

1985

bp Tadeusz Gocłowski z Gdańska

 

1986

kard Franciszek Macharski z Krakowa

 

1987 

bp Alfons Nossol z Opola

 

1988

bp Stanisław Szymecki z Kielc

 

1989

bp Władysław Ziółek z Łodzi

 

1990

kard. Józef Glemp, prymas Polski

 

1991

bp Zygmunt Kamiński ze Szczecina

 

1992

abp Tadeusz Kondrusiewicz z Moskwy

 

1993

abp Tadeusz Gocłowski z Gdańska

 

1994

bp Szczepan Wesoły z Rzymu

 

1995

bp Czesław Domin z Koszalina

 

1996

kard Miloslav Vlk z Pragi

 

1997

bp Jan Śrutwa z Zamościa

 

1998

bp Ignacy Jeż emerytowany ordynariusz Koszalina

 

1999

bp Wiktor Skworc z Tarnowa

 

2000

kard. Henryk Gulbinowicz z Wrocławia

 

2001

abp Szczepan Wesoły z Rzymu

 

2002

bp Jan Wieczorek z Gliwic

 

2003

abp Józef Życiński z Lublina

 

2004

abp Józef Wesołowski z Kazachstanu

 

2005

abp Józef Michalik z Przemyśla

 

2006

kard Stanisław Dziwisz z Krakowa

 

2007

bp Edward Dajczak z Gorzowa

 

2008

abp Kazimierz Nycz z Warszawy

 

2009

bp Tadeusz Rakoczy z Bielska-Białej

 

2010

kard. Joachim Meisner z Kolonii

 

2011

bp Andrzej Czaja z Opola

 

2012

abp Stanisław Budzik z Lublina

 

2013

kard. Dominik Duka z Pragi

 

2014

kard. Zenon Grocholewski z Watykanu

 

2015

kard. Gerhard Müller z Watykanu

 

2016

abp Wojciech Polak, prymas Polski

 

2017

abp Józef Kupny z Wrocławia

 

2018

kard. Zenon Grocholewski - legat papieski (Rzym)

 

2019

abp Marek Jędraszewski z Krakowa

Zasady przetwarzania danych

Dotyczące danych z formularza wysyłanych ze strony.

Dane z powyższego formularza będą przetwarzane przez naszą firmę jedynie w celu odpowiedzi na kontakt w okresie niezbędnym na procedowanie przekazanej sprawy. Podanie danych jest dobrowolne, ale niezbędne do przetworzenia zapytania. Każda osoba posiada prawo dostępu do swoich danych, ich sprostowania i usunięcia oraz prawo do wniesienia sprzeciwu wobec niewłaściwego przetwarzania. W przypadku niezgodnego z prawem przetwarzania każdy posiada prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego. Administratorem danych osobowych jest InnyWymiarStron, siedziba: Katowice, Gliwicka 234/112.